X
تبلیغات
رایتل

شعری که ناسروده ماند

هنر و ادبیات متعهد فارسی (نقل با ذکر منبع بلامانع است)

1394,09,08 ساعت 10:26

رشحه فرهنگ

گلخن‌ و گلخانـه‌ 

«هرگز نخورد آب‌ زمینی‌ که‌ بلند است‌» 

پندی‌ است‌ گرانمایه‌ تورا گر سر پند است‌

ما خِنگ خود از ورطه‌ پستی‌ بجهاندیم‌ 

ما راست‌ قدان‌ را تک‌ وتازی‌ چو سمند است‌

ما چشم‌ نداریم‌ بر این‌ رشحه‌ فرهنگ‌  

کامروز روان‌ است‌ و چه‌ بسیار که‌ بند است‌

ما دیده‌ بر آن‌ ابر کرم‌ دوخته‌ داریم‌ 

کز افشره‌ جان‌ دهد آبی‌ که‌ چو قند است‌ 

افتاده‌ چوما نیست‌ کس‌ اندر روی‌ این‌ خاک‌ 

امّا چکند آن‌ که‌ چنان‌ کوه‌ بلند است‌؟

چون‌ قلّه افراشته‌ پر مجد و شکوهیم‌ 

آن‌ قلّه‌ که‌ برتر ز دماوند و سهند است‌

از ماست‌ هرآن‌ رود که‌ جاری‌ است‌ به‌ هر سوی‌ 

ازماست‌ هرآن‌ چشمه‌ که‌ شفّاف‌ و روند است‌

گرخشک‌ لبانیم‌ ولی‌ ساقی‌ بزمیم 

‌ماکار نداریم‌ که‌ چون‌ است‌ و که‌ چند است‌

ما ذروه نازیم‌ همان‌ قلّه اعزاز 

آن‌ نقطه‌ که‌ بس‌ دور ز هر دام‌ و کمند است‌

گر پست‌ شویم‌ از پی‌ گندابه  این‌ جوی 

‌سیمرغ‌ و همای‌ شرف‌ ازما گله‌ مند است‌

فرزانه‌ به‌ پستی‌ نکند میل‌ که‌ بلبل‌ 

گلخن‌ نگزیده‌ است‌ که‌ گلخانه‌ پسند است‌

هرگز چو بزی‌ هیچ‌ اسدی‌ ریش‌ نجنباند 

چون‌ شرزه ‌ این‌ بیشه‌ وپر از غُرولُند است‌

بیداد کسان‌ است‌ نه‌ بیداد الهی‌ 

بر گردن‌ و دست‌ آنچه‌ به‌ ما از غُل‌ وبند است‌ 

مصباح‌  چو افروخت‌ کس‌ اندر ره‌ طوفان‌ 

هرگز تو مپندار که‌ خالی‌ ز گزند است‌

گرسُفت‌ پژوهنده‌ همه‌ دُرّ معانی‌ 

افسوس‌ که‌ نزد سفها جمله‌ چرند است‌!


پ. ن.  خنگ = اسب اشهب.

          فرهنگ = کاریز، قنات.

برچسب‌ها: فرهنگ، ذروه ناز، گلخن، گلخانه
نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک : عدم نمایش ایمیل بعد از درج
وب/وبلاگ :